Maarten Bouwhuis

Wie was er opeens de BABS?

17 jun 2014 - Maarten Bouwhuis

Even stond ik met mijn mond vol tanden. Want die vraag zag ik niet aankomen. Of ik twee goede vrienden wilden trouwen als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Natuurlijk wilde ik dat wel. Het was een grote eer en een prachtig huwelijksfeest.

De ceremonie duurde een dik uur. Dagen lang heb ik zitten puzzelen op mijn teksten. Ik wilde een goed concept, een metafoor als kapstok voor mijn verhaal. Naast mijn computer lag een dikke stapel aantekeningen met persoonlijke antwoorden van het bruidspaar. En ook de getuigen hadden prachtige content aangeleverd voor mijn verhaal. Hoe kon ik al dit moois tot zijn recht laten komen? Kill your darlings, dat was duidelijk.

Ik sprak niet als enige. Drie getuigen brachten ontroerende, treffende en grappige verhalen over het bruidspaar. Zonder powerpoint-presentaties, filmpjes of gezochte zaalinteractie zit iedereen op het puntje van de stoel. Met het gesproken woord als enige communicatiemiddel. De kracht van de retorica deed zijn werk.

Het bruidspaar en de meer dan 150 gasten waren ontroerd door de ceremonie. Dat is natuurlijk een groot compliment. Maar hoe komt het en wat kan de zakelijke spreker ervan leren?

Een huwelijksceremonie is de ultieme gelegenheid om verhalen te vertellen. Verhalen die iedereen kent of herkent, verhalen over mensen en verhalen met emotie. Een verhaal is iets anders dan een opsomming van zakelijke droge feiten. Een verhaal heeft een duidelijke richting, climax en spanning. Maar een goed verhaal vereist veel voorbereiding. Puzzelen met alle informatie die de spreker tot zijn beschikking heeft.

Maar als de spreker de puzzel goed maakt, hangt het publiek aan zijn lippen. Een overtuigende presentatie en de nodige pathos doet de rest. Probeer het eens op een congres en laat de powerpoint-presentatie thuis.